Deze website maakt gebruik van cookies

Deze website toont video’s van YouTube. Deze partij plaatst cookies (third party cookies). Als u deze cookies niet wilt, dan kunt u dat hier aangeven. U kunt dan geen video’s op deze website zien. Wij plaatsen zelf ook cookies om onze site te verbeteren. Deze gegevens worden niet aan derden verstrekt. Lees meer over het cookiebeleid

Deze website maakt gebruik van cookies om video's te tonen en het gebruikersgemak te verbeteren. Als u deze cookies niet wilt, dan kunt u dat hier aangeven. Lees meer over het cookiebeleid

Ga direct naar de inhoud, het hoofdmenu, het servicemenu of het zoekveld.

't lijkt of het regent als altijd, maar het regent, en het regent zonnestralen’

06dec 2017

Terug naar het overzicht

20171206 Oomen_Elzbeth_20171206

Dit liedje zal ik nooit meer kunnen horen, zonder terug te denken aan een patiënt. Die zonnige zaterdagmorgen, toen we samen, na weken van tegenslag, een stapje vooruit vierden. Met deze patiënt had ik een speciale band. Als ik voor haar zorgde, praatten we over van alles en nog wat. Eerst over hoe zij al jaren met haar ziekte en de gevolgen van behandelingen omging, maar al snel ook over haar hobby's, haar werk, haar honden en nog veel meer. Ik vertelde ook meer over mijzelf: van wat ik die avond ervoor gedaan had en mijn vakantieplannen, tot mijn toekomstdromen en twijfels over studiekeuze. Zoals ik haar kon helpen om gedachten te ordenen in alles wat er op haar af kwam, deed zij dat ook bij mij.

Patiënten zeggen nog wel eens dat de sfeer in het Antoni van Leeuwenhoek  anders is. Het personeel is (meestal) vriendelijk en neemt de tijd. Ze vragen zich af of wij daarop geselecteerd zijn. Nee, dat zijn we niet. Ik ben er van overtuigd dat iedereen die in de zorg werkt, gaat voor de patiënt. En dan niet alleen om de ziekte te lijf te gaan, maar juist te gaan voor de persoon die een ziekte heeft. Dit is een wereld van verschil en maakt zorg tot goede zorg. Je patiënt is kwetsbaar en afhankelijk van jou. Ondertussen is de patiënt ook partner, kind, werknemer, vriend of sportmaatje. Een persoon, vol met vragen, onzekerheden en angsten, maar ook met hoop, vrolijkheid en liefde. Dat maakt de persoon tot wie hij of zij is, iemand die je niet kunt reduceren tot ziekte. Om die persoon te gaan zien en te leren kennen, is tijd nodig. Tijd die schaars is in de zorg, maar zo nodig. Tijd om de patiënt te gaan zien, waardoor de zorgrelatie meer gelijkwaardig wordt. Wat ik zo waardeer in mijn werk als oncologieverpleegkundige in dit ziekenhuis, is dat ik in een dagdienst de verantwoordelijkheid draag over drie tot vier patiënten. Ik hoef niet uit te leggen wat voor verschil dit is met wanneer ik de verantwoording zou dragen voor zes tot acht patiënten. Nee, ik ben dus niet geselecteerd op vriendelijkheid. Ik ben niet anders dan mijn collega's in een ander ziekenhuis, maar mijn hoeveel tijd per patiënt is anders.

Terug naar de zonnige zaterdagmorgen. Na weken was er eindelijk licht aan het eind van de tunnel. Ik was al opgelucht en blij, laat staan wat deze patiënt voelde. Dit hebben we gevierd: aan een ziekenhuistafel, zij zorgde voor lekkere bonbons, ik voor lekkere koffie. We kletsten en keken wat van mijn vakantiefoto's. De radio stond aan en Acda en De Munnik zongen met ons mee: 't lijkt of het regent als altijd, maar het regent, en het regent zonnestralen'

Elzbeth Oomen, oncologieverpleegkundige in het Antoni van Leeuwenhoek

www.nietzonderjullie.nl
#nietzonderjullie

Deel dit onderwerp
 
 
contact
020 512 9111
We helpen u graag verder