Deze website maakt gebruik van cookies

Deze website toont video’s van YouTube. Deze partij plaatst cookies (third party cookies). Als u deze cookies niet wilt, dan kunt u dat hier aangeven. U kunt dan geen video’s op deze website zien. Wij plaatsen zelf ook cookies om onze site te verbeteren. Deze gegevens worden niet aan derden verstrekt. Lees meer over het cookiebeleid

Deze website maakt gebruik van cookies om video's te tonen en het gebruikersgemak te verbeteren. Als u deze cookies niet wilt, dan kunt u dat hier aangeven. Lees meer over het cookiebeleid

Ga direct naar de inhoud, het hoofdmenu, het servicemenu of het zoekveld.

“Jeetje wat een zware baan”

08nov 2017

Terug naar het overzicht

Sharita & Cynthia

Sharita Wielders & Cynthia van Vuure , zijn oncologieverpleegkundigen in het Antoni van Leeuwenhoek.

'Werk jij in het Antoni van Leeuwenhoek, wat zwaar!'  Dit is wat we vaak te horen krijgen wanneer wij vertellen waar we werken en wat we doen. Je kunt je voostellen dat de gesprekken op een feestje hierdoor soms wat ongemakkelijk worden. En tuurlijk denken wij ook wel eens 'bah wat een heftige baan', wanneer we bijvoorbeeld emotionele gesprekken voeren, of aanwezig zijn bij een gesprek waarin een patiënt slecht nieuws krijgt. Er zijn regelmatig situaties die ons raken, kanker gooit het leven voor patiënten immers grondig overhoop.

Maar ondanks dit werken wij met heel veel plezier en wordt er veel gelachen door zowel patiënten als collega's. Dit klinkt misschien een beetje raar voor een oncologisch ziekenhuis. Door onze fijne samenwerking met alle disciplines heerst er op de afdeling een positieve en gemoedelijke sfeer. De zorg die we geven gaat gepaard met een lach en een traan.

Tijdens de opname staan wij het meest dicht bij de patiënt. Op de afdeling hebben wij als verpleegkundigen gemiddeld minder patiënten waar wij de zorg voor hebben als in andere ziekenhuizen. Dit maakt dat wij vaak meer tijd hebben voor de patiënt en wij hoge kwaliteit van zorg kunnen bieden. We worden nauw betrokken bij het behandelplan door de artsen en andere disciplines en we denken hierin met elkaar mee. 

Sharita: 'Ik herinner mij een mevrouw die recent op onze verpleegafdeling opgenomen geweest is.  Zij heeft een lange tijd bij ons gelegen en had een klein sociaal netwerk. Ik heb deze mevrouw als Eerst Verantwoordelijk Verpleegkundige (EVV) veel begeleid tijdens haar postoperatieve traject. Mevrouw was veel op de kamer en had het psychisch erg zwaar. In een dagdienst had ik de ruimte om met haar naar het dakterras te gaan. Het was mooi weer en we hebben samen in het zonnetje fijne gesprekken gevoerd. Mevrouw gaf ook aan dit ontzettend prettig te vinden. Dit maakt mijn (psychosociale) zorg voor patiënten compleet.'

Cynthia: 'De voldoening die ik haal uit mijn werk komt mede door de waardering die ik krijg van mijn patiënten. Pas geleden liep ik met een fleurige bos bloemen het ziekenhuis uit. Deze bos had ik persoonlijk gekregen van een mevrouw die na een korte chirurgische opname met ontslag ging. Op dat moment besefte ik dat goede zorg ook in kleine dingen zit waar ik me soms niet eens bewust van ben. Ik realiseer mij dat ik mijn persoonlijke kwaliteiten in deze baan kan combineren met mijn professionaliteit en dat dat het is wat het voor mij zo speciaal maakt om hier te mogen werken.'

Wat ons bijgebleven is, is die zin op een kaartje wat we onlangs kregen van een patiënt: 'Dit was de meest zwarte periode in mijn leven, maar door jullie heb ik mijn verblijf hier als heel prettig ervaren.' Terugkomend op de eerste paar zinnen van deze blog: tuurlijk is het soms een zware baan. Maar wij ervaren het ziekenhuis vooral als een hele betrokken, bijzondere en hartelijke plek.

Solliciteren bij ons? Kijk op: www.nietzonderjullie.nl

 

Deel dit onderwerp
 
 
contact
020 512 9111
We helpen u graag verder